Nulla dies sine linea é un diario inacabado. No outono de 1992, Saura quedou fisicamente incapacitado e tivo que deixar de pintar. Entón concibiu a idea de crear un debuxo cada día durante un período de tempo determinado, como un exercicio autoimposto. Na primavera de 1993, despois de máis de dous anos sen pintar e moitos meses sen debuxar, emprendeu este proxecto, impoñéndose regras a si mesmo: un único soporte (todos os papeis do mesmo tipo), un único formato (41 x 31 cm) e unha única paleta (mesma tinta, mesmos lapis, mesma pintura acrílica). Cada día, Saura elixía un artigo de xornal (en francés ou español), o título da obra e a imaxe para realizar o debuxo.
Prefacio de Olivier Weber-Caflisch.
Encadernación en tea con sobrecuberta, 602 páxinas, ilustracións, fotografías e debuxos en branco e negro e cor, 28 x 22,5 cm